تن فروشی زنان، شغل یا آسیب اجتماعی؟

تعریف تن فروشی و شیوۀ مواجهه با آن، بسته به زمینه های اجتماعی، فرهنگی و قانونی در کشورهای مختلف متفاوت است. در ایران، تن فروشی را می شود به شکل هر مبادله جنسی تعریف کرد که برای عرضه کننده با لذت جنسی و احساسی همراه نیست؛ یعنی زنی بدون رعایت ضوابط قانونی و شرعی و به شکل حرفه، امرار معاش و کسب درآمد، در برابر دریافت پول یا کالا خدمات جنسی مربوط به تن خود را به دیگران ارائه می دهد.

تن فروشی از جمله مسائل اجتماعی است که دلیل و زمینه های آن پیچیده اند و بیشتر فقر، محرومیت، ناچاری و اعتیاد، از انگیزه های قوی آن محسوب میشوند؛ به طوری که براستای یافته های پژوهشی شکل اغلب تنفروشی بر انگیزه های فقر در سمت عرضه و ناکامی در سمت تقاضا است.

تن فروشی ازجمله موضوعاتی است که در بسیاری از جوامع، براساس هنجارهای عرفی و قانونی با آن برخورد و درصورت جرم انگاری با متخلفان آن برخورد میشود؛ هرچند جوامعی نیز از دیرباز وجود دارند که در آنها تن فروشی زنان، امری پذیرفته شده و قانونی است. با کمی تأمل در فرایند بررسی این پدیده، مشخص می شود اقدام به تن فروشی و راهکارهای زنان، برحسب پایگاه اجتماعی، موقعیت و وضعیت آنها متفاوت است؛ به طوریکه آنان، ادبیات متفاوتی را از این تجربه خلق و تالش می کنند تا با روشهای آموخته یا تجربه شده، از شدت آسیبهای خود بکاهند و به مقاصد احتمالی نیز دست یابند.

مهمترین عوامل موثر در شیوع تن فروشی

ازنظر صاحب نظران حوزۀ اجتماعی، دلیل مختلفی برای تبیین دلیل تن فروشی زنان بیان شده است و میشود؛ مواردی چون اختلالات روانی، زمینه های خانوادگی، فقر و تأمین نشدن نیازمندیهای معیشتی و مواردی نظیر آن را از آن جمله دانست.

همچنین، مطابق نتایج برخی پژوهشها رابطه معناداری بین بی خانمانی و ویژگی های اجتماعی و جمعیتی زنان روسپی مثل فقر و فروپاشی خانواده وجود دارد.

طیق تحقیقات به عمل آمده مسئولیت تامین مخارج چند نفر در زمان تن فروشی، مهمترین دلیل و دارای بیشترین فراوانی در میان زنان تن فروش بوده است. پس از آن سابقه بازداشت و جرم پدر (اکثر افرادی که توسط والدین مجبور به تن فروشی می‌شوند در این گروه قرار دارند)، وضعیت تاهل (نوع رابطه با همسر در شروع تن فروشی بی‌تاثیر نبوده است) و همچنین حضور در بین دوستان تن فروش و معاشرت با افرادی که اقدام به تن فروشی کرده‌اند در آخرین رتبه علل ابتلا به این پدیده بوده است.

زنان تن فروش اغلب در سن ۲۰ سالگی برای اولین بار اقدام به تن فروشی کرده‌اند به طوری که زنانی که دارای ۵ سال سابقه کار هستند، در حدود ۲۵ سال سن قرار دارند.

واقعیت امروز جامعه در پیوند با تن‌فروشی

برای آگاهی از واقعیت امروز جامعه ایران در پیوند باتن‌فروشی زنان، باید دانست که براساس اسناد تاریخی، این معضل از دوران مادها در ایران وجود داشته است، و البته در طول دهه‌های گذشته، چه در دورانی که محله‌های ویژه تن‌فروشان در شهرها وجود داشت، و چه پس از استقرار نظام جمهوری اسلامی که تقریبا همه خیابان‌ها محل ملاقات مردان با زنان تن‌فروش است، هیچ آمار دقیقی ارائه نشده است. تنها آماری که یک موسسه بررسی آسیب‌های اجتماعی زنان در سال ۱۳۹۵ منتشر کرده است، حکایت از آن دارد که بیش از ۱۰ هزار زن تن‌فروش فقط در تهران فعالیت دارند.

در فقه شیعه که قوانین جمهوری اسلامی ایران نیز برگرفته از آن است، مجازات‌های سنگینی برای تن‌فروشی و اصطلاحا «زنا» (یا رابطه جنسی بیرون از ازدواج دایم یا موقت) در نظر گرفته شده است. در عین حال، قوانینی نیز در فقه شیعه هست که براساس تحقیقات جامعه‌شناسان، تاثیر شدیدی در افزایش تن‌فروشی (یا وجهه قانونی دادن به آن) داشته است، یکی از آن قوانین،«صیغه» یا ازدواج موقت است. در صورتی که با خواندن مقاله هدف از ازدواج موقت را بخوانید، میتوانید با اهداف متعه آشنا شوید.

 اگرچه روحانیت شیعه مدعی است که «صیغه» از احکام صدر اسلام و سنت پیامبر است (اهل سنت صیغه را سنت پیامبر ‌نمی‌داند و با آن مخالف است)، اما  بسیاری از پژوهشگران معتقدند که این نوع ازدواج، قبل از اسلام نیز، و با نام‌های دیگری، در قبایل ساکن شبه‌جزیره عربستان رایج بوده است. 

 به هر حال، اغلب جامعه‌شناسان بر این عقیده‌اند که صیغه نه تنها یکی از علل آسیب‌های اجتماعی بر زنان است،‌ بلکه با وجهه قانونی و رسمی بخشیدن به تن‌فروشی، زمینه‌های سوءاستفاده افراد و نهادهای سودجو از زنان را نیز فراهم می‌کند. در دوران پیش از انقلاب نیز صیغه رواج داشت، اما از یک سو تا این حد گسترده نبود و تبلیغ و تطهیر نمی‌شد، و از سوی دیگر، «واسطه»ها تسلطی بر آن نداشتند. اما در دوران اخیر ماجرا به‌کلی شکل و ابعاد دیگری به‌خود گرفته است.

زنان خیابانی این روزها تبدیل به معضلی برای جامعه شده اند اما این معضل در قانون جرم محسوب نمی‌شود . زنان خیابانی بیمارانی هستند که باید برای آنها به دنبال درمان بود همانند اعتیاد که اصولا افراد معتاد مجرم نیستند بلکه بیمارند. برای درمان این زنان صرف برخورد قانونی هم شاید حلال این مشکل اجتماع نباشد. بلکه باید دنبال علل و ریشه‌های این معضل بود و با این ریشه‌یابی موضوع را مفصل پیگیری‌کرد.

زمانی که می‌گوییم حمایت از زنان خیابانی اتفاق بیفتد، این تنها به معنای نگاه حقوقی نیست و تمام بخش‌های مختلف جامعه مانند بخش اقتصاد، خانواده و صدا و سیما وظیفه دارند دوره تبدیل یک زن و دختر بی‌گناه را به یک روسپی بررسی کنند و هر کس به اندازه‌ای که بر عهده‌اش است، مسئولیت قبول کند.

امید است در دولت تدبیر اصولی از قانون اساسی که به حقوق زنان اختصاص داده شده است  به طور جدی پیگیری شود تا با کاهش عوامل روسپیگری یک گام در جهت مبارزه با این معضل اجتماعی  ( زنان خیابانی) برداشته شود .

بیشتر بخوانید: چرا مردان به داشتن همسر دوم گرایش پیدا می‌کنند؟

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


− 4 = هیچ